Cooltura

Chciałbym nie być szufladkowany, ale przed tym nie da rady uciec – mówi Piotr Bejnar.

Rozmawia: Paweł Pawłowski

Część 2. wywiadu (trzecia część w czwartek 29 lipca)

Masz w planach wydanie ambientowej „EP-ki”?

-Zrobiłem album ambientowy i wysłałem go do pewnej wytwórni, a raczej poproszono mnie o to, bym coś takiego zrobił, ale warunki były zbyt ubogie, mianowicie nic mi nie oferowali za moja pracę.

Długo musiałeś ubiegać się o to, by zainteresowali się tym materiałem?

-To było tak, że znajomy ma tę wytwórnię. Usłyszał gdzieś dwie moje piosenki. Wydają się tam konkretni artyści i te rzeczy się sprzedają, ale zaoferował mi gorsze warunki niż się spodziewałem. Jako że wcześniej nie wiele płyt wydałem, jestem kojarzony bardziej z graniem na żywo, a nie z wydawaniem płyt, w związku z czym chcieli mi zaoferować warunki, które nie wystarczały mojemu wyobrażeniu na tę płytę. Nie jest mi potrzebna taka promocja, a ten materiał raczej się nie zestarzeje. Nie robię niczego pod modę.

Masz czasami tak, że robiąc numery i wrzucasz je do szuflady, by jeszcze troszkę poczekały?

-Jak najbardziej. To jest tak, że w momencie, w którym to zrobiłem, nie podobają mi się tak bardzo, a z biegiem czasu stają się dla mnie zdecydowanie lepsze. Wtedy wychodzą dumnie z szuflady.

Kierujesz się opinią znajomych?

-Opinia znajomych jest dla mnie bardzo istotna. Każda uwaga jest dla mnie cenna. Jeżeli znajomy powie, że coś mu się nie podoba, to bardziej doceniam, aniżeli przedstawi odczucia w samych superlatywach.

Jesteś otwarty na nowe brzmienia, czy można Cię zaszufladkować?

-Ludzie mnie zaszufladkowali w pewnym momencie, kiedy bardzo dużo jeździłem. Zaszufladkowali mnie w twórcy muzyki minimal, ale ja to odbieram jako obelgę gdyż robię muzykę bardzo różną w stylach. Zawsze dążę do nowych brzmień, nowych rozwiązań i jakiejkolwiek nowości w muzyce. Dlatego też moje romanse z muzyką przez lata się zmieniają. Ciągle muszę mieć coś nowego, bo szybko się nudzę. Chciałbym nie być szufladkowany, ale przed tym nie da rady uciec, tak mi się wydaje. Prędzej czy później ktoś wyciągnie część wspólną z tego co robisz i nazwie to jednym słowem. Także po latach robienia i grania nauczyłem się nie przejmować takimi rzeczami.

Nie myślałeś o stworzeniu własnej wytwórni?

-Otworzenie wytwórni jest moim marzeniem od wielu lat. Chciałbym być odpowiedzialny za wszystkie czynniki. To się stanie już bardzo nie długo. Żeby nie zdradzać, mam już kilku artystów, dobrze znanych na rynku polskim i zagranicznym. Oczywiście będą to wydawnictwa głównie winylowe, bo chcę by to miało konkretną jakość i formę. Pierwsze kilkanaście pozycji oczywiście będzie winylowych. Będą sprzedawane również mp3 danej pozycji. Dla mnie wytwórnia bez jakiejkolwiek fizycznej formy, to nie jest do końca wytwórnia. Nie chciałbym obrażać tych, którzy prowadzą net labele, ale moim zdaniem współczesna interpretacja wytwórni, czyli sprzedawanie mp3 powinno iść w parze razem z produkowaniem fizycznych form. W obecnym czasie jest to nie opłacalne, ale ja chcę to robić, tak by wszystko miało swoją wysoką jakość. Wydanie winyla w dzisiejszych czasach, w których kompletnie się nie sprzedają jest pewnego rodzaju wyzwaniem.

-Poza tym chciałbym dbać o każdy szczegół. Jestem już dogadany z przyjaciółmi, z którymi robiłem ramówkę do TVP Kultura, z grafikami i animatorami, którzy będą sprawować pieczę nad oprawą graficzną, animacyjną, robieniem teledysków itd. Są ludzie, teraz pozostało tylko działać.

Jak nawiązała się twoja współpraca z Open Concept Recording?

-Dylan Gadwa wysłał mi maila, że podobają mu się moje numery, które wcześniej usłyszał na myspace. Znalazł mnie przez mojego dobrego przyjaciela z Poznania. Spytał go, kto w Polsce robi taką elektronikę, którą on mógłby się zainteresować. Znajomy powiedział, by Dylan wszedł na moją stronę i tak zaproponował mi współpracę.

Miałeś kiedyś zajawki na różnego rodzaju programy do tworzenia muzyki, typu Fl Studio, Cubase, itp.?

-Jeżeli chodzi o software, to miałem mały romans z Fruity Loopsem. Nie do końca pasowało mi brzmienie i możliwości tego sprzętu. Długi romans miałem także z Reasonem, ale już od wielu lat robię na Abletonie. To jest najlepszy program muzyczny dla mnie na świecie, w którym jedynym ograniczeniem technicznym jest wyobraźnia.

Czy na imprezie prócz Korga wykorzystujesz jeszcze komputer?

-Dawno nie wykorzystywałem. Gdzieś z 2-3 lata grałem tylko z maszyn. Głównie to był Korg, jako że przez kilka ostatnich lat dążyłem do tego, by zminimalizować swój set-up, by w jeden plecak włożyć wszystko i tego nie tachać. Miałem szalony okres, bo jeździłem non stop i gdybym miał to wszystko wozić ze sobą, to to by było bardzo męczące i kłopotliwe. W studio głownie pracuję na komputerze.

Więcej informacji o artyście na: www.myspace.com/piotrbejnar

Pierwsza część wywiadu: http://www.cooltura.wm.pl/?p=107

- Kiedyś był Rewers, był Boom Town – kluby w których regularnie działy się imprezy. Był target na muzykę elektroniczną. Aktualnie w Olsztynie nie ma klubu – mówi Piotr Bejnar, producent i live–performer, który w sobotę wystąpi w Cafe Latte Glamour.

Część 1. wywiadu (druga część w czwartek 22 lipca)

Rozmawia: Paweł Pawłowski

Jak się zaczęła twoja przygoda z płytą winylową?

Dokładnie 2 stycznia 1998 r. na konkursie didżejów w starym klubie „FOR” Na Artyleryjskiej, niedaleko byłego klubu Rewers. Ten klub był otwarty 24 h na dobę. Tam nawet bezdomni nocowali. To były szalone czasy. Miałem wtedy 7 płyt winylowych i nawet nie wiedziałem, że to trzeba zgrywać tempem. Nikt wtedy nie wiedział. Po prostu totalnie przypadkowo bawiliśmy się crossfader’em.
Jesteś samoukiem. Nie chodziłeś nigdy do żadnej szkoły muzycznej…
Byłem totalnym samoukiem z wielką determinacją. Nie chodziłem do żadnej szkoły muzycznej, chociaż teraz na stare lata zapisałem się na pianino i uczę się od podstaw, od „Wlazł kotek na płotek”, żeby za jakiś czas móc współpracować poważnie z muzykami.

Wcześniej występowałeś jako „PT” i „Deaf Petrol Boy”. Obecnie posługujesz się własnym imieniem i nazwiskiem. Dlaczego?
Mój świętej pamięci tata, powiedział do mnie kiedyś: „Dlaczego twoje pseudonimy artystyczne są takie dziwne jak np.: „Piti defa paka siakalaka”.” Zasugerował, żebym nazwał się jakoś normalnie, tak jak się naprawdę nazywam, jak już gram swoją muzykę. W tamtym momencie poważnie zacząłem grać i wtedy też przerzuciłem się z bycia DJem na bycie live-act’owcem i producentem. To się tak złożyło w czasie. To także tata zasugerował.

Obecnie grasz na KORG Electribe ESX-1. Pamiętasz od czego, to wszystko się zaczęło?
Jeżeli chodzi o robienie muzyki, to również jest to związane z moim świętej pamięci tatą, bo chciałem kupić sobie maszynę. Całe życie byłem zafascynowany maszynami bardziej, aniżeli w robieniu na komputerze, chociaż w tym czasie idzie to w parze. Zarówno korzystam z maszyn, jak i z programów komputerowych. Tata kupił mi wtedy Yamaha RM1X, to jest taki stary sekwencer hardwere’owy z modułem brzmieniowym z 1999 r. Uczyłem się go 2 lata. Codziennie czytając instrukcję starałem się coś tam w niej zrozumieć, bo wtedy byłem jeszcze zielony z robienia muzyki. Inni chodzili sobie na imprezki, a ja siedziałem w domu i się uczyłem tej maszyny. Mam dużo save”ów na dyskietkach. Mnóstwo mam tam fajnych, ciekawych melodii, których nigdy nie wykorzystałem, ale one czekają i prędzej czy później zostaną wykorzystane. Do dzisiaj jest to najbardziej rozbudowany sekwencer na świecie. Bardziej skomplikowanej maszyny, jak chodzi o sekwencer, nikt nigdy nie zbudował. W związku z czym kolejne maszyny, jakie kupowałem były już prostsze. To były dla mnie zabawki, w których nie musiałem czytać instrukcji, chociaż każdego zachęcam by po kupieniu jakiegokolwiek sprzętu, najpierw poczytał instrukcję, a potem pytał kolegów, bo często to jest na odwrót. Dużo młodszych ode mnie kolegów pyta się jak np. przekopiować pattern, po czym zawsze odsyłam znajomych po prostu do instrukcji, bo bez niej nie ma jakiegokolwiek działania.

Kochasz jazz. Jesteś fanem Tomasza Stańko. Czy marzysz o zagraniu z nim wspólnie na scenie, czy taki performance jest możliwy do zrealizowania?
Jak najbardziej. To jest na pewno moje niespełnione marzenie, ale nie sądzę by było możliwe do zrealizowania. Tomasz Stańko jest już tak zasłużonym jazzmanem. Ten człowiek jest legendą jazzu nie tyle polskiego, co światowego. Wydaje mi się, że to jest za duży człowiek na tego typu przedsięwzięcie, a ja jestem tak naprawdę na początku mojej drogi muzycznej. Nie sądzę, by mógł się zainteresować takim przedsięwzięciem. Może kimś bardziej znanym, bardziej zasłużonym, mógłby się zainteresować. Ja jestem jego wieloletnim fanem, uwielbiam jego muzykę, ale nie liczę na tego typu kooperacje.

Jesteś rannym ptaszkiem, czy nocnym Markiem?
Kiedyś byłem nocnym Markiem. Teraz jestem totalnym rannym ptaszkiem. Kiedyś nie dbałem o swoje zdrowie. Wstawałem rano, odpalałem „Teleexpress” (śmiech), teraz kładę się wcześnie spać by móc wstać rano.

Jak wygląda Twój dzień?
Wstaję około 4-5 nad ranem. Teraz mieszkam na wiosce u mamy, bo mam remont w domu. Wstaję bardzo wcześnie, jem śniadanie, psikam się offem, ładuję laptopa z małym sterownikiem do plecaka i około 5-6 wyruszam w las, biorę ze sobą termos, koc. Wsiadam na rower, gdzieś się rozbijam i mniej więcej do wieczora na łonie natury komponuję. Wieczorem wracam, jakiś odpoczynek, kolacja. Kiedyś byłem bardzo taki do ludzi, a teraz coraz bardziej dziczeję. Muszę mieć bardzo dużo spokoju, żeby robić muzykę. Wszystko kompletnie mi się pozmieniało, tak jak z tym nocnym Markiem i rannym ptaszkiem. Kiedyś miałem mega rozgardiasz w domu. Teraz wręcz przeciwnie. Wszystko muszę mieć posprzątane i poukładane, żeby móc zacząć pracować. Wszystko się zmienia. Człowiek dojrzewa.

Masz swoje studio w domu?
Właśnie teraz buduję jedno pomieszczenie u siebie w mieszkaniu i jedno u mamy na wiosce. W końcu mogę sobie na to pozwolić. Teraz pracuje nad tym by cały sprzęt mieć podłączony do jednego włącznika. Chodzi mi o to, że wchodząc do studia naciskam jeden przycisk i wszystko się odpala. Całe życie o tym marzyłem, ale nie miałem po prostu pieniędzy na zrealizowanie tego typu rzeczy.

Jak oceniasz zainteresowanie muzyką klubową w Olsztynie?
Olsztyn nie ma klubu, od tego trzeba wyjść. Kiedyś był Rewers, był Boom Town – kluby, w których regularnie działy się imprezy. Był target na muzykę elektroniczną. Aktualnie w Olsztynie nie ma klubu i chyba na tym się rozmowa kończy na ten temat. Zainteresowanie na pewno jest, ludzie na pewno chcą słuchać tego typu muzyki i przychodzić na tego typu imprezy.

Myślałeś o własnym klubie?
Myślałem. Oczywiście może kiedyś się to wydarzy, ale to po trzydziestce, jak już troszeczkę będę starszy. To jest użeranie się z wieloma rzeczami, to jest bardzo ciężka praca. W Olsztynie, żeby klub przetrwał, żeby zarabiał z elektronicznej muzyki, musiałyby się dziać również rzeczy bardziej przystępne. Wydaje mi się, że Olsztyn jest za mały na tego typu rzeczy.

W Cafe Latte Glamour na Targu Rybnym ruszasz z nowym cyklem. Jaki charakter będzie miała ta impreza? jakich gości chciałbyś zaprosić? Masz jakieś niespodzianki?
W Glazurze będę robić imprezy co 2 tygodnie, ale głównie będzie to raz z gościem z poza Olsztyna i raz z olsztyniakami. Widzę w tym klubie potencjał. Miejsce jest na tyle zrobione z głową, że wiem, że jesienią mogą tam być bardzo ciekawe imprezy. Na 14 sierpnia zaprosiłem Maxa Skibę, zakochanego w disco lat 8”0tych, przyjedzie zagrać live’a.

Jeżeli nie mieliście jeszcze okazji usłyszeć Piotra na żywo – będziecie ją mieli już 17 lipca w Cafe Glamour Latte w Olsztynie

Więcej informacji o artyście na: http://www.myspace.com/piotrbejnar